#14 ego-octopus

Woorden vinden hun weg door mijn vermoeide zelf
Ze hebben de kleur van waakzame rust
Begrijpen doe ik nog niet, want ik doezel weg

Maar als er iets van waakzaamheid is in mij, waarom verbind ik me daar niet mee?
De tentakels van mijn identiteit glijden van de vermoeidheid af
Maar wat vast te grijpen?
Even is er niets
Daarna is er zoeken

Waaraan te kleven en m’n gevoel van zelf in te beleven?
De gedachten bieden zichzelf gewillig aan
“Wij zijn het die je bent! Kom hier en bevredig ons!”, Klinkt het met de rusteloosheid van een mier die de weg kwijt is

Nee, de glimps kwam voorbij woorden en geeft nog altijd een teken van aanwezigheid
De geur van energiek geladen zijn hangt in m’n lijf en longen
Nog altijd zwemt mijn identiteit verbijsterd rond
“Doe toch niet zo je best”, denkt iets
“Hoe vaak moet je nou nog leren dat ik het ben die jou deze aanwezigheid inblaast”, toekijkend op het egoaquarium waar je in rondzwemt
“Mijn kwaliteiten zijn net zo nimmer deel van jou als het water waarin je zwemt”
“Omgeven ben je er door”
“Het houdt je drijvend en levend”
“Maar nooit zal jij het water zijn”
“Rust ego, geef je zoektocht op”
“In mijn wezen is geen identiteit zoals jij die wilt”
“Hier stroomt het bewustzijn zonder stil te staan”
“Wij allen kunnen ervan leven”
“En ik mag het zien voor wat het is”

“Maak golven en jer verandert niets aan zijn van het water”
“Verdamp het, en het zal regenen”
“Bevries het, en het zal smelten”
“Laat het stromen, en het creëert”

Meer? Ontdek 45 dagen dichten

Advertisements