Sidera

In december 2016 werkten Elise en ik aan een gezamenlijk werk. Zij maakte een tekening waarbij ik een tekst schreef. Hierbij de tekening met ingesproken gedicht en hieronder de tekst. Mocht je geïnteresseerd zijn in de originele tekenening en handgeschreven gedicht, stuur ons een bericht.

De korrels van het zand kriebelen tussen haar tenen.
Ze merkt het op, maar het verstoort haar uitgestippelde aandacht niet.
Ze is dáár waar zij is.
Tussen de lange generfde bladeren van de sansevieria’s richt ze zich op.
Omhoog, volledig verankerd in vertakte wortelen.
Haar blik strekt het Hier uit, tot ver voorbij waar haar ogen door worden geprikkeld.

De zachte zilte wind kietelt haar lip.
Ze merkt de trilling op.
Ze herinnert de eerste versmelting.
Haar oppervlak raakte de hare, en daarna wit Niets.
Geen grens, geen scheiding, geen vormen meer.
Witte eclipses verhullen de werelden waarin ze in gedachte reist.

Haar ogen hebben het wit van de kiezels en ze knippert niet.
Ze kijkt zonder te staren.
Ze kan niet niet-kijken, ze ziet, ze neemt waar.
Uit het diepe van haar reine geest komt een interesse die geen mate meer kent.
Een nieuwsgierigheid die penetreert.
Diep, zo diep dat zij zichzelf voelt oplossen.

Kiezen gebeurde ver voor dit moment wat geen afbuiging meer kent.
Het zwarte van de nacht omhult haar met contrast.
Het zwarte is wat haar van vorm voorziet.
De ziel die hun beiden deel is, straalt ver voorbij haar stem.
Stilte is de aanwezigheid van hun huwelijk.

In de reflectie van haar pupil neemt ze de kiem van haar evenbeeld waar.
Ze bestaat niet meer uit details van zichzelf.
Ze gaat voorbij de zon en maan.
Zij… kuste de sterren.

Advertisements