30 september 2016

Gisteravond stond ik om 23:30 in het treinstation van Greensboro, North Carolina. Het was de tweede keer dat ik daar was die avond. Om 21:30 waren Kelly en ik er namelijk ook al beland, na een 11 uur durende rit vanuit New Paltz.

Tot die autorit hadden wij vrij weinig woorden met elkaar gedeeld. Niet dat we daar niet de kans voor hadden gekregen… In september 2015 trokken wij 2 weken lang Oezbekistan en Israël rond met nog 31 anderen. Op twee jongens van 8 en 10 na, waren wij de jongsten. Toch zochten we elkaar niet op, waarschijnlijk beiden nieuwsgierig naar wat we van onze oudere reiscompagnons konden leren.

Tot onze verbazing vulden we de 11 uur bijna geheel met gesprek. We spraken zóveel dat we het ter hoogte van de Blue Ridge Mountain allebei in onze keel begonnen te voelen. We spraken levendig over velerlei onderwerpen, gemeenschappelijke interesses en toekomstdromen. Het gesprek liep van het een in het ander over, vaak ogenschijnlijk abrupt. Zo switchten we van old skool rap naar vormen van gregoriaanse zang, om vervolgens door te gaan naar het delen van indrukken van onze gemeenschappelijke spirituele inspiratiebronnen. Echter was er in deze soms verbazingwekkende omschakelingen geen desintresse of aandachtloosheid te bekennen. Onderbrekingen werden later weer moeiteloos teruggepakt.
We kregen allebei sterk de indruk dat de flow van luchtig naar diep en weer terug stimuleerde dat we meer diepte vonden en abstracte dingen eenvoudig concrete context konden geven. Ook ondervond ik dat ik op geen moment per se in gesprek wilde zijn, en nimmer wilde ik per se dat het stil was (want dat was het ook wel eens). Op natuurlijk wijze wisselde we uit zoals goede vrienden dat kunnen doen; getekend door respect, constructieve kritiek, open vragen, humor, jolijkheid en verbroedering. Behalve dan dat ik Kelly niet echt kende en dat ik nog nooit 11 uur heb gepraat.

Helemaal onverwacht is deze verbinding nou ook weer niet. Kelly en ik kennen elkaar van retraites waar de reis door Oezbekistan een verplaatsende versie van was. In mijn ervaring zie ik dat er een bepaald soort relatie onstaat tussen de mensen op deze seminars. “Fatsoenlijk” en conventioneel gedrag vallen even weg. Er wordt innerlijk gewerkt aan een openheid en bewust contact met een stroom van vernieuwing in het continu veranderende Nu. Als dit binnen wordt gedragen, komt er ander gedrag naar buiten. Spel, spontaniteit en luisteren doen zich bijvoorbeeld vaker voor. Ik zie dat er een wederzijdse oprechte interesse ontstaat, omdat we zien dat de interesse in de ander de nieuwsgierigheid naar het eigen Zijn weerspiegeld. De innerlijke vreugde stroomt over in het ontmoeten en blijven ontmoeten van de ander. Althans dit is mijn ervaring en die zet ik graag voort na zo’n retraite, ook al kan je dat niet plannen. Kennelijk was het me gegund door 1000km in een pick-up door te brengen.

Als goede vrienden en broeders (ja, Kelly is een jongen) op eenzelfde pad van zelfontwikkeling zeiden we elkaar gedag op Elm street, Greensboro. Ik had nog ongeveer anderhalf uur te doden en, belangrijker nog, moest naar de WC. Op zoek naar een kroeg!
De Ierse pub bracht op meerdere niveaus ontspanning. De lege blaas bracht mijn lijf tot rust, de red ale smeerde de keel en bracht de prettige roes en m’n lege tafel zorgde voor het aangename alleen-zijn waarin ik m’n indrukken organisch verteerde. Ik pakte een boek erbij en voelde de impressies van de rit m’n lichaam in zakken. De adem was vol en rijk.

Advertisements

One thought on “30 september 2016

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s